EDE – Het zou prachtig zijn als de ark van Noach eindelijk gevonden is, maar er zijn veel wetenschappers die de aangekondigde vondst door een team uit Hongkong in twijfel trekken, omdat in de berichtgeving tot nu toe essentiële elementen ontbreken.

Dat zegt oudtestamenticus prof. dr. M. J. Paul uit Ede in reactie op de berichten dinsdag dat de ark van Noach nu écht zou zijn gevonden.

„Op 24 april dit jaar werd de vondst wereldkundig gemaakt en de laatste weken wordt er wereldwijd intensief over dit onderwerp geschreven. Diverse geleerden suggereerden dat de vondst in scene is gezet of dat er bedrog zou zijn door een frauduleuze gids. Dat wordt inmiddels tegengesproken. Ook geleerden echter die van harte geloven in de historiciteit van de ark van Noach uiten op internet inmiddels fundamentele twijfels”, aldus Paul.

„Een deel van de vondsten en de gepubliceerde foto’s lijken de claim van de vinders te bevestigen. Op de website www.noahsarksearch.net/eng weerspreken zij een paar recente beschuldigingen, maar de meeste laten ze onbeantwoord. Er blijven nog veel vragen liggen”, stelt de Edese theoloog. Hij noemt tien bezwaren:

Dit is de Nederlandse vertaling van het 'peer reviewed' artikel in de Journal of Creation 23(3) 2009; blz. 116-118

Samenvatting

Grote steenzout formaties, met pijlers die kilometers boven de basislaag kunnen verrijzen, worden wereldwijd op ieder continent gevonden. Vaak worden olie en gas vondsten geassocieerd met zoutdeposities. Deze zoutlichamen worden "evaporites" of indampingsgesteenten genoemd, aangezien wordt verondersteld dat ze zijn ontstaan door indamping uit zeewater. Het indampingsmodel echter, vereist verdamping van honderden kilometers diepe zeewaterniveaus en is totaal ontoereikend om de diktes, volumes, structuur en puurheid van zoutformaties te verklaren. Een waarschijnlijker model ziet de zoutlagen als het product van heet gesmolten haliet. Een dergelijk magma smelt op redelijke geologische temperaturen, stroomt bijzonder snel, en verklaart het ontstaan van steenkool, olie en gas. Een moderne analogie van een dergelijk magma wordt door de Ol Doinyo Lengay vulkaan geproduceerd in het noorden van Tanzania in de Grote Slenk, alhoewel op een veel kleinere schaal. Met dit vulkanische model worden de grote zoutformaties snel gedeponeerd in een hete, gesmolten fase, in een mechanisme dat past in de Bijbelse tijdsschaal van een jonge aarde.

Wereldwijde zoutformaties

Steenzoutformaties worden over de hele wereld op alle continenten aangetroffen. Ze liggen in de diepe ondergrond. Sommige formaties, zoals de zeer bekende permische Zechstein in Europa, de Jura Gulf Coast formatie in Amerika en de Mioceen Rode Zee en Perzische Golf deposities in het Midden-Oosten, hebben zoutpijlers die tot bijna 4 km hoog verrijzen boven de basiszoutlaag. Olie en gas worden veel gevonden onder zoutlagen.
De zoutstructuren bestaan hoofdzakelijk uit natriumchloride (tot 96% NaCl), aangevuld met een aantal andere zouten, zoals kaliumchloride (KCl) en magnesiumchloride (MgCl₂). Deze worden hoofdzakelijk gevonden in dunne, horizontale lagen in de kern van het zoutmassief [1] en niet aan de randen.

De algemeen aanvaarde verklaring voor het ontstaan van deze steenzoutdeposities is dat het zout is verdampt uit zeewater, vandaar de naam indampingsgesteente of "evaporites". Het indampingsmodel vereist de verdamping van immense hoeveelheden zeewater, een proces dat gepaard moet gaan met zeer lange perioden van tijd, veel langer dan de Bijbelse tijdschaal. Dientengevolge worden deze indampingsgesteenten gebruikt als een argument tegen de Bijbelse tijdlijnen en een jonge aarde.