Jeremia vermeldt Sarsekim, overste van de eunuchs (Jer. 39:3). Zo ook de Babylonische schriftgeleerden. Times Online liet weten dat het British Museum een klein kleitabletje bezit waarop deze naam te lezen staat. Daarmee kan er weer een naam toegevoegd worden aan de lange lijst van mensen die in de Bijbel genoemd worden, waarvan ook in andere geschriften melding wordt gemaakt (Zie ook de blog van Todd Bolen). Waarom is dit zo bijzonder? Omdat er mensen zijn die niet geloven dat de Bijbel de werkelijke geschiedenis van de wereld weergeeft, maar dat het grotendeels verzonnen is. Dit soort vondsten bewijzen dat zelfs schijnbaar onbeduidende details in de Bijbel toch kloppen. Een artikel in de Engelse Telegraph noemt het een "fantastische ontdekking" en heeft een plaatje, met de volledige vertaling. Koning Nebuchadnezar was al ontdekt in niet-bijbelse bronnen, maar Sarsekim nog niet. Jeremia was volgens de Bijbel ooggetuige van de vernietiging van Jeruzalem in 586 v.Chr. en vermeldt hem als een van de mensen die daarbij betrokken was. Als een dergelijk detail zo goed blijkt te kloppen, dan versterkt dat het vertrouwen in de juistheid van de rest van het boek Jeremia.

De opmerking in de Times dat "het Bijbelse verhaal niet helemaal verzonnen is" stuitte Todd Bolen tegen de borst. Hij zei dat het helemaal niet verzonnen is. Hoe meer bewijzen er komen, hoe zwakker de zaak van de liberale sceptici wordt. De verhalen in het Oude Testament zijn bijzonder, en soms erg moeilijk te geloven. Er zijn avonturen, intriges, relaties, helden, slechteriken en wonderen. Maar het zijn geen verzonnen verhalen. De hoge mate van detail in (plaats)namen, data en gebeurtenissen verwacht je niet in fictie. Denk maar eens aan de lange lijsten van Davids officieren en priesters, of alle onderdelen van de Tabernakel. Waarom zouden die dingen verzonnen zijn? De verslagen in de Bijbel komen over als officiële documenten. De details worden ook niet aangedikt en de helden worden niet gespaard. Zo worden bijvoorbeeld de stommiteiten die David en zijn zoon Salomo begingen, in één adem genoemd met hun goede daden. Ze worden afgebeeld in hun zwakke momenten maar ook in hun glorietijden. Namen in de Bijbel komen terug in inscripties uit Egypte, Moab, Babylon en door heel Israël zelf. Dit in combinatie met alle archeologische bevestigingen, maakt de Bijbel tot het meest betrouwbare antieke boek. Geen enkel ander "religieus" boek kan op zoveel punten worden geverifieerd. Critici spuien hun gal over de Bijbel niet op wetenschappelijke gronden, maar vanuit een persoonlijke vooringenomenheid. Het boek The Stones Cry Out van Randall Price (1997), bevat vele voorbeelden en doet al jaren kritiek verstommen. Welke ontdekkingen zouden er nog meer gedaan kunnen worden in de 130.000 kleitabletten die nog steeds onvertaald in het British Museum liggen?

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0707.html#070714