Er is een boek gepubliceerd over de fysiologie van de menselijke huid. Nina Jablonski schreef Skin: A Natural History (UC Berkeley, 2006) en Qais Al-Awqati (Universiteit van Columbia) schreef er een recensie over in Science.¹   Al-Awqati merkte op dat het hoofdthema van het boek evolutie is en dat "bijna elke pagina het woord bevat". Nou, hoe heeft Jablonski het er vanaf gebracht? Zal ze de hoop van de lezer bevredigen, dat Darwin de naakte aap kan verklaren? Al-Awqati vindt blijkbaar van niet; hij schrijft: "Hoewel de auteur een evolutionair perspectief wil bieden ... de beschrijvingen die ze geeft stijgen zelden uit boven het bieden van plausibele hypothesen." In gewoon Nederlands: ze probeert een bewijs te leveren voor evolutie, maar biedt niet meer dan aannemelijk klinkende verhalen. "Is het echt waar dat we zijn geselecteerd om haarloze, zwetende wezens te zijn? Dat klinkt als iets wat mogelijk is, maar wat is het daadwerkelijke bewijs voor zo'n bewering? ... Je zou graag het bewijs willen zien... " Het boek ging zelfs nog kort in op de evolutionaire implicaties van het verschil in huidskleur. Aan het einde van de recensie deed Al-Awqati nog een goed woordje voor het werk van Jablonski, maar er zat zo weinig diepgang in het evolutionaire getheoretiseer, dat er weinig meer te redden viel.

¹Qais Al-Awqati, "Anthropology: Showing Some Skin," Science, 2 maart 2007: Vol. 315. no. 5816, p. 1223, DOI: 10.1126/science.1138921.

Als zelfs een mede-evolutionist gaat zoeken naar bewijzen voor de evolutiemythen en ze niet kan vinden, waarom zou iemand anders er dan nog aandacht aan willen besteden? Het is niet alleen het huidskleurprobleem dat Darwin een doorn in het vlees is. Warmteregulatie in harige apen is heel anders dan de zweetreactie in de menselijke huid. Zweetklieren zijn complexe structuren die worden bestuurd door het zenuwstelsel. De huid is niet alleen maar een oppervlak; het heeft meerdere lagen met vaatjes, aders, klieren, zenuwen, spiertjes voor de haren, poriën en gespecialiseerde ontvangers voor aanraking, warmte en pijn.
    Werner Gitt zegt in The Wonder of Man dat één vierkante centimeter huid 6 miljoen cellen bevat; 100 zweetklieren, 15 talgklieren, 5000 zenuwuiteinden, 200 pijnpunten, 25 drukpunten, 12 koudegevoelige punten en 2 warmtegevoelige punten. Huid ontdoet zich van dode cellen, terwijl het in een perfecte balans nieuwe cellen aanmaakt. Het is een belangrijke bescherming tegen ziekteverwekkende bacteriën, verwonding en uitdroging. Het maakt vitaminen aan en heeft zelfs een ademhalingsfunctie; het neemt namelijk een deel van de zuurstof en kooldioxide op die ons lichaam verbruikt.
    De menselijke huid is een onvergelijkbaar materiaal. Mensen met brandwonden krijgen geen kunstmatige plastic transplantaten, maar levende huid van een donor. Hoe verklaart evolutie het feit dat een baby wordt geboren met een speciale vetlaag om de huid te beschermen? Welk evolutionair proces heeft geleid tot de precieze timing van vele kleine veranderingen die in de juiste volgorde plaatsvinden tijdens de geboorte van een kind? En dat zijn allemaal zaken van leven of dood; zonder die bijzondere gebeurtenissen zou er geen menselijk ras zijn.
    Voor al deze geobserveerde feiten moeten evenveel oorzaken zijn. Creationisten hebben geen problemen met dit soort vragen. Jablonski schreef een heel boek over de evolutie van de huid, waarbij ze het E-woord op bijna elke pagina noemde. De evolutionist wiens knuisten jeuken en handenwringend zoekt naar bewijzen, krijgt slechts een rode kleur van opwinding, het zweet breekt hem uit, zijn nekharen gaan overeind staan en hij krabt zich op zijn achterhoofdhuid van ontzetting. Het mag echter niet baten. Ook dit boek geeft hem niet meer dan een oppervlakkige beschouwing.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0703.html#070305