Een vette kop kondigt aan dat evolutie ook zonder seks werkt. Pardon? Ik dacht dat volgens het evolutieverhaal het hele avontuur juist zonder seks begonnen is. Of je moet het spontaan bij elkaar komen van chemische elementen, in een door de bliksem getroffen oersoepje, seks noemen. Maar laten we eens kijken wat ze beweren: "Seks is niet nodig voor de vorming van soorten. Dat concluderen Britse en Italiaanse biologen deze week in het vakblad PLOS Biology, na uitgebreid onderzoek aan de familiestructuur van de zogeheten bdelloïde rotiferen (de 'b' wordt niet uitgesproken, red), microscopisch kleine raderdiertjes die leven in meren, poeltjes en op mossen. Deze diergroep is een fenomeen, want zij doet misschien al 100 miljoen jaar niet meer aan seks. De populaties bestaan geheel uit vrouwtjes, die zich klonaal voortplanten. Toch bestaan er wereldwijd bijna 400 soorten. Hoe die zijn ontstaan en kunnen overleven is een wetenschappelijk raadsel. De vooraanstaande Britse evolutiebioloog John Maynard Smith noemde de bdelloïde raderdiertjes daarom ooit 'evolutionaire schandalen' omdat ze spotten met de theorie." Combinaties van ongunstige mutaties zouden dit soort beestjes geen kans geven om te overleven. Door de seksuele voortplanting worden genen van man en vrouw gesplitst en weer gecombineerd waarbij er een selectie plaatsvindt die de meeste ongunstige combinaties uitfiltert. "Evolutionaire aanpassing kan op die manier snel verlopen," aldus het artikel. Wat er precies bedoeld wordt met die 'evolutionaire aanpassing' wordt niet uitgelegd. In het oorspronkelijke artikel van Liza Gross in PLoS¹, wat ook een smeuïg plaatje heeft van een paar variaties met hun kaken, wordt nog gezegd dat de manier waarop deze beestjes zich voortplanten algemeen geschouwd werd als "evolutionaire zelfmoord". Toch schijnen ze zich aardig goed te kunnen aanpassen. Net zo goed als "soorten die wel aan seks doen. Daarmee is het schandaal van Maynard Smith nog pregnanter geworden." Zo eindigt het artikel, maar daarmee is het verhaal natuurlijk nog niet afgelopen. De oorspronkelijke publicatie gaat nog verder in op een mogelijk gemeenschappelijke voorouder. Veel verder dan variaties in de vorm van de kaak komen ze echter niet. Wie was de voorouder van deze raderdiertjes? Voor zover de wetenschap dat kan bepalen: een raderdiertje.

¹ Fontaneto D, Herniou EA, Boschetti C, Caprioli M, Melone G, et al. (2007)Independently evolving species in asexual bdelloid rotifers. doi:10.1371/journal. pbio.0050087

Tussen al dat jargon van die doorwinterde evolutionisten is het soms lastig om de larie te detecteren. In dit geval zit het in de term 'variatie'; ook wel eens misleidend 'micro-evolutie' genoemd. Vanuit een creationistisch standpunt is er niets tegen variaties binnen een soort. God heeft de oorspronkelijke soorten zo gemaakt dat er een bijna eindeloze reeks variaties mogelijk is; binnen de soort. Evolutionisten willen meestal graag een discussie beginnen over wat nu precies die oorspronkelijke soort was, maar daarmee creëer je een rookgordijn, wat de werkelijke vraag verbloemt: waar komen al die verschillende soorten vandaan? Het enige dat kan worden aangetoond is dat er veel variatie mogelijk is binnen verschillende soorten bloemen, bomen, paarden, honden, kippen, muizen, dinosauriërs, olifanten, mensen, ... en raderdiertjes. De evolutietheorie moet verklaren waar vlinders, vleermuizen, vliegen en vlooien vandaan komen; en hoe totaal nieuwe, complexe, samenwerkende organen zoals het visuele systeem en het gehoorsysteem kunnen ontstaan, om er maar een paar te noemen. Beweren dat die, en vele andere prachtig ontworpen systemen, zomaar zijn ontstaan is geen wetenschappelijke conclusie, maar een filosofische stelling; of, zoals ik wel vaker zeg: 'science fiction'.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0703.html#070322