Eindelijk weer een beetje tijd om aandacht te besteden aan Tomasos kritieken. Tomaso behandelde onlangs hoofdstuk 16 van TndO. Hieronder weerleg ik dan weer al wat er van zijn commentaar overblijft.

Tomaso begint met een vrij lang citaat uit mijn boek, waarin ik beargumenteer dat het van belang is te weten waardoor variatie wordt bewerkstelligd. Want het heeft belangrijke consequenties voor het begrijpen van biologische evolutie van het waargenomen type.

[...] Wetenschappers weten bijvoorbeeld ook niet wat de zwaartekracht veroorzaakt. Waarom twee massa’s elkaar aantrekken. [sic] Maar ze weten wel dat de zwaartekracht niet willekeurig optreedt. Voor variatie geldt hetzelfde.

Tomaso vindt...

"Dat de vergelijking slaat als een tang op een varken schijnt Borger niet te deren."

Verder geen argumentatie van Tomaso. Hij vindt gewoon iets. Het is zijn opinie, zogezegd, zijn mening. Hebben we binnen de wetenschap iets met meningen te doen? Ja, de mening van de autoriteit weegt over het algemeen zwaar, maar het is geen argument. Bovendien is Tomaso geen autoriteit, hij is slaapwetenschapper. Ik zeg altijd maar zo: "Als je iets vindt, kun je het maar het best naar de politie brengen, want misschien is er wel iemand die iets mist."

"Vervolgens legt Borger de nadruk op het feit dat De plaats waar een mutatie optreedt [vaak samenhangt] met de moleculaire context waarin de sequentie zich bevindt."

Dit hebben we uitgebreid behandeld op dit blog. Wat bleek? De plaats waar een mutatie in een DNA sequentie valt is heel goed te voorspellen als we maar genoeg van die sequenties analyseren. Daarmee zijn mutaties niet een random, willekeurig optredend fenomeen. En daarmee vervalt de moleculaire bewijsvoering voor gemeenschappelijke afstamming. Daarom verwacht ik ook enorm veel weerstand met betrekking tot dit argument.  

Dat blijkt ook uit Tomasos bespreking van het stuk waarnaar ik refereerde:

"Borger doet in het boek en op het blog net alsof deze mutatie minstens 6 keer onafhankelijk van elkaar is opgetreden. Nalezen van het artikel leidt tot de conclusie dat de meeste gevallen juist wel te verklaren zijn met afstamming en migratie en dat dit ook een gevalletje is van 2 keer (of hooguit 3 keer) dezelfde mutatie."

Ook hier kiest Tomaso weer voor de misrepresntatie (dwz de leugen). Ik beweer nergens dat de mutaties "minstens 6 keer onafhankelijk optrad", maar het is natuurlijk wel de beste verklaring als je onbevooroordeeld naar de data kijkt en niet met de Darwinloep die Tomaso voor zijn oog houdt. In mijn boek staat letterlijk:

Een nauwkeurige analyse van de sequenties toonde aan dat deze negenletterige deletie meerdere malen opnieuw ontstond. Men kon aantonen dat de deleties in Afrika en Azië

afzonderlijk gebeurtenissen moeten zijn geweest. En niet het gevolg van gemeenschappelijke afstamming en migratie. In Afrika vinden we de deletie met name onder de Khoi-san, de Pygmeeën en de Bantoes, terwijl de rest van het Afrikaanse continent er vrijwel van gevrijwaard bleef. Dit suggereert dat dezelfde deletie ook hier meerdere malen optrad. Verder verscheen de deletie onafhankelijk van gemeenschappelijke afstamming en migraties eveneens in zuidoost Azië, Polynesië en de beide Amerikas [11]. Dat de deletie wereldwijd wordt aangetroffen is niet het gevolg van gemeenschappelijke afstamming en overerving, maar het resultaat van een gemeenschappelijk genetisch mechanisme. [TndO, p253]

Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://www.vkblog.nl/bericht/320734/Terug_naar_de_Oorsprong_volgens_Tomaso_%5B16%5D