National Geographic maakte het weer lekker bont. (Vleermuizenbont wel te verstaan.) In het artikel worden vleermuizen geprezen als meestervliegers, met betere aërodynamische vaardigheden dan vogels.¹  Hun vleugels veranderen steeds van vorm, zodat ze zowel bij de neerwaartse slag als bij terugbewegen van de vleugels een effectieve opwaartse kracht bewerkstelligen. Ze hebben een subliem verfijnd zintuig (echolocatie) wat ze in staat stelt om details waar te nemen die zo klein zijn als een vissenvin die net boven het water uitsteekt. Met deze techniek van echolocatie kunnen ze in het donker vliegen en verbazingwekkende luchtcapriolen uithalen, de vissenvin lokaliseren en de vis zo uit het water trekken.
Er staat een verhaal in het juninummer van National Geographic Magazine, over de vleermuizen van Panama, waarin foto's staan van vissende, insecten vangende en fruit etende vleermuizen.
De 'oudste' vleermuizen (volgens de tijdrekening van evolutionisten) hadden al het vermogen om te vliegen en zijn over 'miljoenen jaren' niet of nauwelijks veranderd. Er is geen bewijs dat ze geleidelijk zouden zijn ontstaan uit een niet-vliegend zoogdier. Jennifer Holland kon dus niets anders doen dan een evolutieverhaaltje verzinnen, waarin ze het volgende beweerde: "Zestig miljoen jaar geleden, op een planeet waar het wemelde van de zoogdieren, verrees een boombewoner op papierdunne vleugels boven de massa. Zo gaat het verhaal van de voorouderlijke vleermuizen, die, voorzien van vliegvermogen en een zesde zintuig wat echolocatie genoemd wordt, de nachtelijke lucht veroverde en zich ontplooide." (NG juni 2007, p. 142)
Holland vermeldde verder niet wie die voorouderlijke vleermuizen dan wel waren, of welk bewijs ze had voor het bestaan van deze voorouders. Haar verhaal lijkt op een instant evolutie van meervoudige, complete, complexe, interactieve systemen. Haar verhaal bevat ook geen uitleg over hoe die ene "boombewoner", zo goed voorzien van nieuwe vermogens, voor vruchtbaar nakroost kon zorgen.

¹Zie de technische publicatie over vleermuis aërodynamica in Science, 11 mei 2007.

Op een dag zullen we onszelf een hoedje lachen als we aan die maffe Darwinisten denken. We zullen dit soort belachelijke opmerkingen blijven verzamelen, zodat ze later in spotprenten en stripjes verwerkt kunnen worden. Nu moet het Darwinisme alleen nog even uitsterven...

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0705.html#070521