Het meest opmerkelijke zaad is ongetwijfeld dat van de Javaanse kalebas (Zanonia macrocarpa), een tropische klimplant, die tot in de hoogste kruinen van het regenwoud in Zuid-Oost  Azie weet door te dringen. De kalebas ontwikkelt een soort pompoen, waarin zaden zitten, die van bovenaf bekeken doen denken aan de vorm van een boemerang. Het zaad heeft aan weerszijden twee symmetrisch gebogen vleugels, die zo uitgekiend zitten bevestigd, dat ze het zaad volkomen auto-stabiel maken.

Een auto-stabiel voorwerp is een voorwerp waarbij het aangrijpingspunt van de zwaartekracht en dat van lift niet afhangen van de positie van dat voorwerp in de ruimte.

Deze onafhankelijkheid zorgt er voor dat het voorwerp niet de neiging heeft om te gaan tollen. Zodra het auto-stabiele zaad uit de kalabas vrij komt, kan het kilometers ver in de tropische lucht blijven zweven. Slcehts heel langzaam verliest het hoogte, zodat het ergens in geschikte grond ver van de ouderlijke plant wortel kan schieten. De programmas voor het groeien van een auto-stabiel zaad, getuigt van een ongelooflijk staaltje kennis van de aerodynamica.

In de vroege jaren van de luchtvaart ontbrak het daar wel eens aan. De eerste vliegtuigen, die licht genoeg waren om de wind te trotseren, ontbeerden meestal deze stabiliteit. Twee luchtvaart pioniers, Igo Etrich en Franz Xaver Wels, hadden de zaden van de Zanonia bestudeerd en waren onder de indruk geraakt van de zweefkunsten ervan. Ze maakten er een exacte copie van om aldus een zweefvliegtuig zonder staart te vervaardigen. Het vliegtuig dat in 1904 klaar was, bleek een mijlpaal in de luchtvaarthistorie: het kon een glijvlucht van ongeveer 900 meter maken.
 

Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://www.vkblog.nl/bericht/259651/Proof_of_the_Intelligent_Design_of_Life_%5B2%5D