Op nu.nl staat weer een mooi artikel over een geweldig complex schepseltje: het zeepaardje. Het begint met de woorden: "In de evolutie zijn de dieren aangepast aan hun voedingsvoorkeur, zo schrijven de onderzoekers woensdag in een internationaal vaktijdschrift." Ze vervolgen het verhaal met: " De Wageningse onderzoekers hebben met ultrasnelle filmtechniek aangetoond dat deze vissen dankzij hun lange snuit in eentweehonderdste van een seconde minikreeftjes en ander plankton naar binnen kunnen schrokken. Dat maakt de zeepaardjes tot de snelste eters onder de gewervelde dieren." Hoe ze zo geëvolueerd zouden zijn wordt verklaard door te zeggen dat snel kunnen zwemmen tussen wieren en koraalriffen geen voordeel oplevert, maar dat hun "opvallende lichaamsbouw en sierlijke bewegingen" wel een uitstekende camouflage leveren. De beweging die het zeepaardje maakt bij het nemen van de hap gaat zo snel dat het met het blote oog niet te volgen is en pas op hogesnelheidsfilm zichtbaar wordt.

Weer zo'n merkwaardige mengelmoes van bewoordingen die je wel vaker ziet in wetenschapsjournalistiek: "ontworpen", "evolutie", "aangepast" en dan weer "opvallende lichaamsbouw en sierlijke bewegingen." Wat geloven jullie nou, is het ontworpen of is het geëvolueerd? Een hersenloos, natuurlijk proces kan niet iets 'ontwerpen', maar toch wordt er gesproken over "ontwerp". En terecht, want de eerste reactie is ook: dit is te mooi om toevallig te zijn. Hier moet over nagedacht zijn. Flitsende reacties, niet met het blote oog te volgen, opvallende sierlijke vormen. En dan hebben we het nog niet gehad over het bijzondere feit dat bij zeepaardjes het mannetje 'zwanger' wordt! Dit komt verder alleen voor bij de verwante zeenaalden en zeedraken. Zeepaardjes hebben ook een zeer taai pantser wat goed te zien is als het uitgedroogd is (zie ook bovenstaande link). Hierdoor wordt het door de meeste roofdieren met rust gelaten. Bij het vrouwtje omgeeft dit pantser het hele lichaam, maar bij het mannetje is de onderbuik zacht, waar de buidel zit. Het zeepaardje heeft een kop die naar voren gebogen is en alleen maar op en neer kan bewegen. Dat zou een probleem kunnen zijn, maar wordt gecompenseerd doordat de ogen onafhankelijk van elkaar kunnen bewegen, zodat ze toch alle kanten op kunnen kijken net als een kameleon. Hoe zou die samenwerking spontaan ontstaan zijn? Het beestje zwemt rechtop en gebruikt daarbij zijn vinnen, maar voor het op en neer bewegen wordt een zwemblaas gebruikt waarin hij op een slimme manier de hoeveelheid gas reguleert (net als een duikboot). Meer gas: omhoog, minder gas: omlaag. Als de blaas beschadigd is, zinkt hij naar beneden om op de bodem te sterven. Als het zeepaardje door evolutie tot stand is gekomen, moeten we ons afvragen hoe hij moest overleven terwijl die blaas zich ontwikkelde. Zullen we het er maar gewoon op houden dat het een prachtig schepseltje is van onze creatieve Vader in de hemel?

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0701.html#070124