Een inktvis, wiens wetenschappelijke naam "vampier uit de hel" betekent, heeft lenzen met super speciale specificaties. Elisabeth Pennisi schreef in Science¹ over een lezing die gegeven werd op een wetenschapsconferentie in Arizona. Het ging over de vampierinktvis, wiens "lenzen ontworpen zijn voor het zien van details, zelfs in bijna volledige duisternis." Onderzoekers die de inktvis bestuderen, vonden interessante optische eigenschappen in de lens van deze soort. "Om onder water scherp te kunnen zien is een speciale sferische lens nodig, met een hoge brekingsindex in het midden, maar een lagere index bij de rand," verklaarde Pennisi. In de vampierinktvis "wordt deze gradatie bereikt door steeds lager wordende concentraties, vanuit het midden naar de rand van de lens, van eiwitten met de naam cristallines."
Hoe goed werkt dit ontwerp? "Na haar onderzoek is [Alison] Sweeney [Duke Universiteit] diep onder de indruk van het gezichtsvermogen van inktvissen. Inderdaad, merkte ze op, de tests op het schip toonden aan dat de lens van de vampierinktvis, die vroeg in de evolutionaire geschiedenis van de inktvissen verscheen, 'een visuele nauwkeurigheid heeft die beter is dan een state-of-the-art Zeiss stereomicroscoop.'" Pennisi verklaarde: "Voor het transparant zijn van de lens moeten de cristallines gevouwen en gelijkmatig verspreid blijven om een glasachtige staat te creëren." Een ontwikkelingsbioloog werd aangehaald met de opmerking: "Het is verbazingwekkend hoe fijn de lens van de inktvis afgesteld is voor zijn taak."

¹Elisabeth Pennisi, "News Focus SOCIETY FOR INTEGRATIVE AND COMPARATIVE BIOLOGY MEETING: Loopy Lens Proteins Provide Squid With Excellent Eyesight," Science, 26 january 2007: Vol. 315. no. 5811, p. 456, DOI: 10.1126/science.315.5811.456a.

Een levende lens is echt een heel verbazingwekkend ding. Er is in de lens een speciaal enzym aanwezig die de cristallines helder maakt, door het DNA wat erin zit in stukjes te hakken. Er wordt dus vanuit de bibliotheek van het DNA een enzym geproduceerd, wat vervolgens het DNA in de lenscellen fragmenteert. Als dat niet gebeurt, zoals bij grijze staar, wordt het licht niet goed doorgegeven en kan het oog dus niet optimaal functioneren. Elke vezel van het oog moet zich echter wel kunnen ontwikkelen voordat dit proces plaatsvindt. En dan hebben we het nog niet eens over de tientallen andere mechanismen die nodig zijn om het hele oog te laten werken, zoals spieren, gespecialiseerde vezels, zenuwen, detectors, bevochtiging, schoonmaak, software voor verwerking en compensatie, conversie van informatie op verschillende plaatsen en de integratie in de rest van het systeem.
Jammer dat dit artikel zo vol zat met evolutionistische verhaaltjes. De biologen vertelden een sprookje van heel lang geleden, over hoe de cristallines geoptimaliseerd werden na een verdubbeling van genen en dat de 'oude' cristallines aan de rand zitten en de 'nieuwe' in het midden. En bovendien deed dit geluk bij een ongeluk, dat een lens produceerde die de specificaties van een Carl Zeiss lens overtreft, zich meerdere keren voor in verschillende takken van de stamboom van het leven. Voor de gelovigen onder de lezers: laten we bidden voor deze wetenschappers, die zich zo in een wellicht goedbedoelde spagaatstand moeten rekken om dit soort dingen te kunnen beweren. Voor de mensen die geloven dat dit wel allemaal kon ontstaan zonder een Ontwerper, een goed advies: de oogkleppen afdoen en onbevooroordeeld de meest voor de hand liggende conclusie trekken.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0702.html#070201