Twee ontdekkingen die deze maand naar voren kwamen laten zien hoe de wetenschap verandert. Bepaalde gedachten en idealen kunnen zomaar hun basis verliezen als er nieuwe informatie beschikbaar komt. Daardoor kunnen zowel opschudding als nieuwe mogelijkheden ontstaan.

• Wij willen de zure regen terug:  Zeg het maar, wat wil je hebben: zure regen of opwarming van de aarde?
  In de jaren '80 was zure regen het grote probleem waar we mee te kampen hadden en er werden wetten gemaakt om uitstoot van zwavelgassen te verminderen. Een artikel in EurekAlert maakt melding van nieuwe onderzoeken in rivieren in de Apalachen (een bergketen in Noord Amerika), die een "onverwacht resultaat" opleverden. De vermindering van zure regen heeft een alarmerende verhoging van opgelost kooldioxide tot gevolg. De rivieren zijn nu kristalhelder, maar dat betekent dat de planten nu meer CO₂ produceren. Een onderzoeker van Penn State zei dat dit gevolgen zou hebben voor het ecosysteem van het bos en de totale koolstofbalans. Wat houdt dat in? Grotere hoeveelheden kooldioxide in de grond betekent dat er uiteindelijk weer meer in de atmosfeer terechtkomt als broeikasgas. De bossen moesten zich ook maar eens aan het Kyoto verdrag gaan houden. Misschien komen er nu wel landen die zeggen dat ze zich er niet aan hoeven te houden omdat ze minder uitstoten dan planten. Een artikel in LiveScience heeft het er ook over dat "minder zure regen niet altijd zo geweldig is".

• Stille mutaties worden lawaaierig:  "Er lijkt alweer een dogma van de celbiologie zowat omvergeworpen," berichtte Science Now vorige week.  Bepaalde mutaties in het DNA vertalingproces werden "stille mutaties" genoemd, omdat ze geen effect hadden op het aminozuur wat in een proteïne ingevoegd wordt. Als een stille mutatie in een codon precies hetzelfde aminozuur invoegt, wat is dan het verschil in het resultaat? Een nieuwe ontdekking die onderzoekers van het USDA deden, wijst erop dat deze stille mutaties toch niet zo stil zijn. Het blijkt dat een onverwacht codon de vertaalsnelheid kunnen afremmen. Wanneer dat gebeurt, zal het resulterende eiwit (proteïne) iets minder snel vormen. Dat heeft weer gevolgen voor de vorm waarin hij wordt opgevouwen. Daardoor kan het eiwit weer anders gaan reageren, ondanks dat het door dezelfde volgorde van aminozuren is gevormd.
      De onderzoekers kwamen hier achter tijdens het observeren van kankercellen die zich beter konden ontdoen van stoffen die bij chemotherapie gebruikt worden. De eiwitpomp die beter werkte had een stille mutatie waardoor de vorm iets veranderd was. Het blijkt dus dat de vorming van aminozuur ketens beïnvloed wordt door de snelheid waarmee ze worden aangemaakt. Langzamere productie zorgt ervoor dat het eiwit een andere vorm krijgt. Onder druk van de omgeving kan een bepaalde vorm de voorkeur krijgen en daardoor dominant worden.

Zoals deze voorbeelden laten zien is zowel wereldwijde milieupolitiek als de behandeling van kanker afhankelijk van hoe men ernaar kijkt. Bepaalde aannames kunnen verkeerd zijn en dat heeft invloed op het uiteindelijke resultaat.

Als we in deze tijd al zo gevoelig zijn voor zulke onzekere factoren die we in de wetenschap tegenkomen, hoe kunnen Darwinisten dan zo vol eigendunk beweren dat ze weten hoe het universum en het leven op aarde begonnen is, en wat de dinosauriërs 100 miljoen jaar geleden deden? De rol van aannames bij wetenschappelijke kennis kan niet genoeg benadrukt worden. De enige manier om ergens zeker van te zijn is dat het ons verteld wordt door een alomtegenwoordig wezen dat alles gemaakt heeft het ons te laten vertellen. Maar daarvoor is geloof nodig, en dat is door de wetenschappelijke gemeenschap gemakshalve uit de vergelijking verwijderd.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0612.html#061229