Radiokoolstof dateringen tot 3500 jaar terug zijn waarschijnlijk betrouwbaar. Maar, om een bepaalde datering te aanvaarden is het belangrijk om te weten hoe deze techniek werkt, welke beperkingen er zijn en op welke veronderstellingen ze gebaseerd is. Een van de beperkingen is dat radiokoolstof datering alleen van toepassing is op biologisch materiaal zoals beenderen, huid of hout. Het kan niet rechtstreeks worden toegepast voor de datering van gesteente. Om de verdere mogelijkheden en beperkingen van radiokoolstof datering te begrijpen moeten we eerst weten hoe het werkt en wat de mogelijke invloed van een wereldwijde vloed hierop is.

De meeste koolstof atomen wegen 12 atomaire eenheden. Ongeveer één op de triljoen koolstof atomen weegt echter 14 atomaire eenheden. Deze vorm van koolstof wordt C14 genoemd. Het wordt ook wel radiokoolstof genoemd, omdat het radioaktief is (maar niet gevaarlijk). De helft ervan zal in een periode van ongeveer 5730 jaar (de halveringstijd) uiteenvallen in stikstof. De overgebleven helft zal in een periode van 5730 jaar eveneens uiteenvallen, enzovoorts.

Kosmische straling die de bovenste atmosfeerlaag van de aarde bereikt zorgt jaarlijks voor de omzetting van ongeveer 10 kilogram stikstof in radiokoolstof (C14).Het grootste gedeelte daarvan verbindt zich met zuurstof en vormt aldus radioaktieve koolstof dioxide, die zich door de atmosfeer verspreidt. Planten nemen zowel gewone (C12) als radioaktieve (C14) kooldioxyde op in hun weefsel, in dezelfde verhouding als dit voorkomt in de atmosfeer. Via de normale voedselketens komt de kooldioxyde in dezelfde verhouding ook terecht in het dierlijk weefsel.

Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://home.hetnet.nl/~genesis/Deel3/faq_c14.htm