Home Artikelen Paleontologie Dinosauriërs Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara
Mensen en dino's naast elkaar in de Sahara PDF Afdrukken E-mail
Ze zochten naar dinosaurusbotten, maar ze vonden menselijke skeletten en artefacten. Dit lezen we in artikelen van National Geographic en de Los Angeles Times.  Een gedeelte van de Sahara dat nu ook wel de "Groene Sahara" genoemd wordt, was duizenden jaren geleden een vruchtbaar landschap met veel water, bomen en bloemen. De gevonden skeletten duiden op de aanwezigheid van mensen uit twee verschillende stammen. De oudste stam bestond uit grote mensen van rond de 2 meter, die duidelijk zeer gespierd waren. De stam die er volgens de onderzoekers ongeveer 1000 jaar later gebivakkeerd heeft, bestond uit mensen die wat kleiner van stuk waren. De voorwerpen die bij de begraafplaats gevonden zijn, duiden op vissende en jagende mensen.
Er zijn ongeveer 200 graven gevonden, waarvan er één een aandoenlijk tafereel laat zien; een stille getuige van een tragisch voorval: "Een vrouw, mogelijk een moeder, en twee kinderen, te ruste gelegd met de handen in elkaar, armen naar elkaar toe, op een bed van bloemen." Dat ze op bloemen gelegd zijn is af te leiden uit de pollen die eronder gevonden zijn. We kunnen alleen maar gissen wat er aan deze begrafenis vooraf gegaan is. (Klik op het plaatje voor een uitvergroting.)
Het gebied, dat officieel Gobero heet, is voor het eerst ontdekt in 2000 door Paul Sereno (Univeriteit van Chicago) en zijn team. Ze hebben de resultaten van het onderzoek gepubliceerd in PLoS ONE na een aantal seizoenen van opgravingen.1  Het Belgische dagblad De Standaard heeft er een Nederlandstalig artikel over. Hierin lezen we dat in diezelfde omgeving ook fossielen zijn gevonden van (naar evolutionistische tijdrekening) 110 miljoen jaar oud. In het artikel lopen perioden van 10.000 jaar en 110 miljoen jaar geleden schijnbaar door elkaar heen. Het is ook een beetje vreemd gegaan. Sereno was op zoek naar dinosaurusbotten, toen hij tot zijn grote verbazing en verrassing op de menselijke resten stuitte. Hij vond in de regio ook een bizarre, koeachtige dinosaurus, genaamd Nigersaurus en een 'superkrokodil', ter grootte van een bus, aldus National Geographic.
1.  Sereno et al, "Lakeside Cemeteries in the Sahara: 5000 Years of Holocene Population and Environmental Change,” Public Library of Science ONE, 3(8): e2995 doi:10.1371/journal.pone.0002995.
 
 
 

Dit is een intrigerende ontdekking. De botten van mensen en dinosauriërs werden (helaas) niet door elkaar heen gevonden, maar het is wel merkwaardig dat ze bijzonder dicht bij elkaar gevonden zijn. Hier moeten evolutionisten wel een antwoord op geven. Ze willen ons laten geloven dat er 65 miljoen jaar tussen mensen en dino's zat. Ze classificeren de lagen en leiden de ouderdom af van de botten die ze erin vinden. Dit moet dan overeenkomen met hun veronderstelde plaats in het evolutieverhaal. Maar waar zijn nu alle perioden tussen deze twee tijdperken gebleven? Die zijn hier ver te zoeken. Deze vondst past echter heel goed in een Bijbelse context. De dinosaurusbotten zijn wellicht begraven door de zondvloed, maar de menselijke resten zijn duidelijk van na de zondvloed. Toen mensen zich over de aarde verspreidden (na de toren van Babel), settelde een groep migranten zich in deze rijkelijk begroeide, vruchtbare streek. Dinosauriërs die in dat tijdperk na de zondvloed leefden en deze mensen lastigvielen, zijn mogelijk door hen gedood, resulterend in legenden van

 

 

 

 

 

'drakendoders'. Deze mensen kunnen er een aantal eeuwen comfortabel gewoond hebben, alvorens de Egyptische beschaving begon. De vele meren, die na de zondvloed voor vruchtbaar land zorgden, droogden op, waardoor de mensen uit die streek werden verdreven (mogelijk richting de Nijl of andere vruchtbare gebieden). Bij hun vertrek lieten ze de nu ontdekte graven achter. Volgens de onderzoekers duurde het 1000 jaar voordat er weer mensen in die streek woonden. Een opmerkelijk detail is dat de tweede stam de graven van de eerste stam niet verstoord heeft bij het begraven van hun doden. Misschien waren de graven gemarkeerd. Het verschil tussen de groepen moet nog verder onderzocht worden, maar het is de moeite waard om deze ontwikkeling in de gaten te houden. Afgezien van de interpretaties van 10.000 en 110 miljoen jaar, is er niets dat een Bijbels scenario uitsluit. Eerder een aantal dingen die het aannemelijk maken. Kan het hiaat van 65 miljoen jaar tussen de dino's en de mensen gerechtvaardigd worden? Laten we uitkijken naar meer verbaasde gezichten van door evolutiedenken geïndoctrineerde wetenschappers en hopen dat ze tot inkeer komen... Beter nog: laten we voor ze bidden.

 

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0808.html#080815