Wetenschappers verwachtten niet dat ze werkende zenuwen zouden vinden in een zeespons, de meest eenvoudige van de meercellige organismen. Sponzen hebben geen interne organen of zenuwstelsel. Toch hebben ze op een of andere manier de zenuwen gekregen, met uiteinden en een soort communicatie ertussen. Science Daily bericht hierover: "Dit drukt de oorsprong van deze genetische componenten van het zenuwsysteem terug naar tijdens of vóór de eerste dieren - veel vroeger dan wetenschappers voorheen vermoedden," zei Todd Oakley van de universiteit van California in Santa Barbara. Daardoor ontstaat een gat van 600 miljoen jaar van de 'tijd' van de zeesponzen tot de 'komst' van de eerste dieren met een rudimentair zenuwsysteem. Het artikel haalt Ken Kosik aan (ook van UCSB), die deze verrassing gebruikt om wat evolutiegeloof te spuien: "We vonden deze mysterieuze, onbekende structuur in de spons. En het is duidelijk dat evolutie in staat was om deze gehele structuur te nemen en, met wat kleine aanpassingen, direct te gebruiken voor een nieuwe functie. Evolutie kan deze componenten 'van de plank pakken' en ze op nieuwe en interessante manieren samenvoegen."
Echter, zo werkt het klassieke Darwinisme niet. David Berlinski, een criticus van Darwin, stond er in een eerder artikel al op dat de wet van natuurlijke selectie strikt moet worden toegepast; zeker binnen een Darwinistisch denkkader. Hij benadrukte dat een mechanisme wat op een menselijke manier moet worden beoordeeld, niet Darwinistisch kan zijn. Het Darwinistische mechanisme blikt niet vooruit en herinnert ook niets. Het bepaalt geen richting en maakt geen keuzes. Het is volgens hem onacceptabel en zelfs streng verboden binnen de evolutietheorie, om aan te nemen dat er een kracht zou zijn die bepaalt of eigenschappen nuttig zijn en moeten worden behouden. "Hoe kan een blinde kracht zoiets weten? En op welke manier zou een toekomstig nut naar het heden moeten worden overgebracht?" (ARN). Dat een 'blind proces' een zinnige beslissing zou kunnen nemen is een absurde claim. En toch wordt dat regelmatig beweerd, zoals blijkt uit het bovengenoemde stuk in Science Daily.

We moeten Darwinisten dwingen om consequent te zijn in hun taalgebruik. Af en toe wordt er gebruik gemaakt van poëtische taal, waarin de evolutionaire processen worden gepersonifieerd. Net alsof het een soort doel in gedachten had. Dan wordt Evolutie een god die beslissingen neemt en zijn schepping steeds meer perfectioneert. Sponzen 'ontwikkelden' eenvoudige zenuwen die werden geselecteerd omdat ze later nuttig zouden kunnen zijn en zouden kunnen uitgroeien tot een compleet zenuwstelsel met hersenen, enz. Dat is vast niet de bedoeling van de evolutionisten, want die gedachtegang willen ze nu juist bestrijden. Creationisten geloven dat alles geschapen is met een doel, door een intelligente Schepper. Maar dat wordt door vele evolutionisten als onwetenschappelijk en bespottelijk gezien. En als je het aan hen zou vragen, zouden ze best wel wat minder poëtisch kunnen praten en zich wat meer aan de feiten kunnen houden, maar het meeslepende, hoogdravende sprookje van de doelmatigheid spreekt meer tot de verbeelding. Eigenlijk zouden ze iedere keer, wanneer ze weer zo'n taaltrucje gebruiken, met een liniaal op de vingers getikt moeten worden, zodat ze gedwongen worden om hun verhaaltje in correct Darwinees te vertellen. En dan kijken wat er van het verhaal overblijft. "Evolutie kan deze componenten nemen [TIK] o, eh, er gebeurde iets dat in staat was om ze te combineren tot een nieuwe [TIK!] Ik bedoel, eigenlijk, de onderdelen die bruikbaar bleken te zijn voor de sponzen [TIK!!] Au! Oké, oké! Door een mutatie die zich voordeed..."

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0706.html#070611