Een artikel in het dagblad Trouw gaat over een vis die 380 miljoen jaar geleden geleefd zou hebben en levende jongen ter wereld bracht. "Het meest opmerkelijk van de vondst is de leeftijd: 380 miljoen jaar. Dat is 200 miljoen jaar ouder dan het tot nu toe oudste bewijs van levend baren." Dat is een behoorlijke bijstelling! Lars van den Hoek Ostende, paleontoloog van Natuurhistorisch Museum Naturalis zei: "Zo’n mooi fossiel, zo mooi intact, prachtig driedimensionaal bewaard, daar doe je als museum een moord voor." Maar ondanks dat kon hij zijn geloof in macro-evolutie toch levend houden: "Levendbarendheid heeft Moeder Natuur wel vaker uitgevonden. Alleen al bij de vissen zeker twaalf keer, onafhankelijk van elkaar." Dat is nog eens een voorbeeld van een groot geloof. Het is niet één keer, maar wel twaalf keer vanzelf gegaan. En elke keer "uitgevonden" door Moedertje Natuur (met hoofdletters!) Het fossiel toont een vis met een klein visje erin, die met een navelstreng aan de moedervis vastzit, maar volgens Van den Hoek Ostende moeten we niet meteen aan een placenta denken: "De onderzoekers suggereren wel dat de navelstreng aan een soort dooierzakje vastzat, maar dat is allemaal niet gefossiliseerd, dus daar zit heel veel interpretatie in.”

Opmerkelijk dat de 'ouderdom' van 380 miljoen jaar niet wordt vergezeld van het woord 'interpretatie' en het schijnbaar volledig ontwikkelde geboortesysteem wel. Het is blijkbaar toch moeilijk voor te stellen dat volledig ontwikkelde systemen in hele 'oude' aardlagen worden gevonden. Het verbaast mij niet natuurlijk, maar het is wel heel opmerkelijk dat de berichtgeving rondom deze vondst met zoveel sussende woorden gepaard gaat. En weer moet de 'theorie' tot het uiterste worden bijgesteld. De Bijbel niet. Die blijft zoals hij is: standvastig, onwankelbaar. God schiep blijkbaar vissen die baren en vissen die eieren leggen. Het onderscheid dat wij proberen te maken tussen 'zoogdieren', 'reptielen' en 'vissen', is niet zomaar te vergelijken met de Bijbelse benamingen. Dolfijnen voldoen aan de Bijbelse beschrijving van 'vissen' en vleermuizen aan de beschrijving van 'vogel'. De ene zwemt in het water en de andere vliegt in de lucht. Wanneer je echter de Bijbel gaat lezen vanuit een modern evolutionistisch wereldbeeld, krijg je conflicten met de classificatie. In een Bijbels wereldbeeld heeft God alle vrijheid om goed werkende 'componenten' te gebruiken waar Hij wil. Soms denk ik wel eens dat God expres beesten als het vogelbekdier heeft gemaakt om toekomstige evolutionisten dwars te zitten. Het vogelbekdier heeft van alles wat: zwemt als een otter, graaft als een mol, heeft een staart als een bever, heeft een 'snavel' en geen oorschelpen, net als een eend (een vogel dus), maar toch een harige vacht, bewaart voedsel in wangzakken als een hamster, legt eieren als een reptiel, voedt haar jongen met melk als een zoogdier (hoewel het iets anders werkt) en heeft een ingewikkelde elektrische sensor in de snavel, net als een lepelsteur (een vis). Maar ach, als je gelooft dat een ingewikkeld systeem als "levendbarendheid" twaalf keer onafhankelijk en vanzelf kan ontstaan, dan ben ik bang dat zelfs het vogelbekdier je niet meer bewust zal maken van de soms dolkomische creativiteit van onze Schepper.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor het originele artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0805.html#080529