BBC News bericht van een opmerkelijke vondst: een inktvis uit een aardlaag die 150 miljoen jaar oud zou zijn, waarvan de inkt nog bruikbaar is. De inkt was uitgedroogd, maar er kon na verdunning zelfs nog een tekening van de fossiele inktvis mee gemaakt worden (zie een foto van de tekening). Een team van paleontologen, onder leiding van Phil Wilby van het British Geological Survey vonden het bewuste fossiel met de uitzonderlijk goed geconserveerde inktzak recentelijk in Wiltshire. De inktzak was nog gevuld met inkt, maar zowel BBC News, als Metro UK en Daily Mail UK noemden zonder blikken of blozen de ouderdom van 150 miljoen jaar. Hoewel het heel onwaarschijnlijk is dat inkt na zo’n lange tijd nog steeds dezelfde chemische structuur heeft, wordt de vermeende ouderdom niet in twijfel getrokken. Wilby zei: "Het is moeilijk voor te stellen hoe je iets dat zo zacht en flodderig is als een inktzak in drie dimensies gefossiliseerd ziet, nog steeds zwart, in een steen die 150 miljoen jaar oud is." De Daily Mail voegde daar nog aan toe dat "de kans dat je zoiets fragiels vindt als een inktzak van een inktvis, die na zoveel tijd nog intact is, wordt gesteld op één op de miljard." Hoe men aan die miljard gekomen is, werd niet vermeld. Normaal gesproken worden alleen de harde delen gefossiliseerd. Wanneer een compleet dier, inclusief alle zachte delen bewaard blijft, noemt men dat het 'Medusa effect'. Naar het monster uit de Griekse mythologie, met een hoofd vol slangen. Wie naar haar keek veranderde ter plekke in steen.

Het 'Medusa effect'. Dat klinkt leuk, maar wat stel je jezelf daarbij voor? Wanneer verandert iets zodanig in steen dat het na vele jaren nog onderzocht kan worden alsof het net gebeurd is? Ik heb een voorstel: ga eens onderzoeken of een 'recente' wereldwijde overstroming (de zondvloed) hiervoor verantwoordelijk kan zijn. In de streek waar deze inktvis gevonden is, zijn nog duizenden andere fossielen gevonden. Een massagraf dus; waarvan er velen over de hele wereld gevonden worden. Typisch iets dat je zou verwachten bij een wereldwijde overstroming. Om een levend wezen (zeker een dier dat zo zacht is als een inktvis) in een dergelijke staat te kunnen vinden, moet het heel snel en onder catastrofale omstandigheden begraven zijn. Volgens Wilby konden zelfs de spierweefsels en cellen nog waargenomen worden.
  De massagraven en de goede staat waarin de dieren vaak nog verkeren, zijn sterke bewijzen voor de Bijbelse zondvloed. Daar komt nog bij dat de gevonden inktvis, zoals eigenlijk alle fossielen die gevonden worden, volledig ontwikkeld was (dus geen 'tussenvorm' of 'overgangsvorm' van of naar een bepaalde diersoort). Dit is eerder bewijs voor een wereld waarin dieren in specifieke vormen geschapen zijn dan voor evolutie van chemicaliën naar cellen, naar weekdieren, vissen, amfibieën, zoogdieren en uiteindelijk mensen.

Dit artikel is met toestemming overgenomen van de website SchepperenZoon. Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://www.schepperenzoon.nl/archief0908.html#090828