Aan de vooravond van de verkiezingen in juni vond een felle botsing plaats tussen Pechtold en Rouvoet, de lijsttrekkers van D66 en de Christenunie. Pech­told vertolkte het verschil tussen beiden als volgt: „Het verschil zit ‘m hierin, dat u vanuit uw geloof en ideologie het ook voor mij wilt regelen, terwijl D66 u de vrijheid geeft om het op uw manier te doen, maar mij de vrijheid geeft om mijn levenseinde te kiezen, om mijn samenlevingsvorm te kiezen en om mijn seksualiteit te kiezen en te praktiseren.”

Het is een heftig verwijt: christenen gunnen anderen hun vrijheid niet. Ze zijn erop uit iedereen in de samenleving hun eigen manier van denken op te leggen. En daar staat de welwillende tolerantie van de liberalen tegenover. Heeft Pechtold gelijk?

Het moderne denken neemt zijn uitgangspunt in de menselijke vrijheid. Daarom noemt het zich ook liberalisme (”liber” is het Latijnse woord voor vrij). Volgens de liberalen is vrijheid de hoogste morele norm die er bestaat. Alle andere normen en waarden moeten eraan ondergeschikt zijn. Er is maar één grens aan mijn eigen vrijheid: de vrijheid van anderen. Ik ben vrij te kiezen wat ik wil en te doen wat ik begeer, zolang ik de vrijheid van anderen maar niet schend.