Jaren geleden las ik (Jos de Keijzer) een boek waarin de schrijver uitlegde hoe bijzonder de mens in elkaar zit. Net als een camera uit allerlei onderdelen bestaat die samen tot doel hebben een goed werkende camera te zijn, zo bestaat de mens uit allerlei ‘onderdelen’ om hem mens te laten zijn. Het wonderlijke aan de mens is alleen dat die niet door een intelligent iemand ”in elkaar wordt gezet”, zoals bij de camera het geval is. Nee, de mens komt voort uit één cel die in zichzelf alle doelmatigheid bezit om uit te groeien tot een mens, die op zijn beurt de doelmatigheid bezit om –eenmaal volgroeid–als mens te functioneren. Een dubbele doelmatigheid dus.

Bij de enkelvoudige doelmatigheid van de camera beschouwen wij het als vanzelfsprekend dat zo’n apparaat niet vanzelf ontstaat. Bij de mens is dat helemaal ondenkbaar. De mens is niet voor te stellen zonder een intelligente bedenker die de menselijke cel een dubbele doelmatigheid meegeeft. Een superintelligentie moet een vormloos begin hebben gecreëerd dat eenmaal volgroeid als mens gaat leven zonder dat er daarbij nog een ontwerper aan te pas komt.

Ik was enthousiast over dit inzicht in de noodzaak van een ontwerper en ben dat nog steeds. Want, zoals recenter Michael Behe, een microbioloog die over de complexiteit van de cel gepubliceerd heeft, zegt: „Met de enorme vooruitgang in de wetenschap wordt het moleculaire fundament van het leven niet minder complex dan tien jaar geleden; het wordt juist exponentieel complexer. En met die toenemende complexiteit wordt het argument voor intelligent ontwerp ook exponentieel sterker.”