Een van de kritieken op het christelijke geloof is de bewering dat de rechtzinnigheid in feite het product is van een machtsstrijd die meer over krachtsverhoudingen en aantallen zegt dan over de waarheid. De redenering is eenvoudig: in kerkelijke debatten won de sterkste partij, die vervolgens dicteerde wat er geloofd moest worden en dus wat orthodox was. Dwaalleer werd de opvatting van een minderheid die niet genoeg macht had om haar visie door te zetten.

Deze kritiek is opvallend eenzijdig, omdat zij de waarheidsvraag sterk relativeert. Zij beschouwt waarheid louter als een product van de machtsvraag. Zo’n benadering miskent de eigen theologische betekenis van opvattingen en hoe deze opvattingen zich verhouden tot criteria van wat wel of niet rechtzinnig mag heten.