Kritiek op de leer van de Drie-eenheid is van alle eeuwen. De theologie van Arius (3e eeuw) hing nauw samen met de verwerping van de Triniteitsleer. We hebben ongetwijfeld de naam van Servet wel eens gehoord. In de tijd van Calvijn bestreed hij op Bijbelse en logische gronden de leer van de Drie-eenheid.

Nog ernstiger is dat er ook binnen de hoofdstroom van het christendom verlegenheid bestaat met de leer van de Triniteit. Zo uitte de grote verlichtingsfilosoof Immanuël Kant (1724-1804) bedenkingen tegen de Triniteitsleer. Volgens hem had deze leer geen enkele praktische relevantie. Hij bedoelde dat het geloof betekenis moet hebben voor de praktijk van het leven. Kant zag de leer van de Triniteit als een theoretisch leerstuk. Friedrich Schleiermacher (1768-1834) –een belangrijke grondlegger van de moderne liberale theologie– plaatste de leer van de Drie-eenheid dan ook letterlijk in een aanhangsel van zijn geloofsleer. En de Nederlandse dogmaticus H. Berkhof (1914-1995) stelt dat deze „leer ons met vraagstellingen heeft opgescheept die aan de Schrift vreemd en voor het gelovig denken onverteerbaar zijn.” Hier is volgens hem sprake van een „indrukwekkende, maar ook gekunstelde en in haar abstractheid voor het geloof gevaarlijke traditie.”

We kunnen nog dichter bij huis blijven. Ook in de gereformeerde prediking en praktijk van het geloof hangt de Drie-eenheid er vaak een beetje bij. En als we dan doorspreken over de Triniteit komen vaak de vreemdste opvattingen naar boven. Volgens de één is de Triniteit te zien als een optelsom van drie stukjes van God. Een ander meent dat de godheid te vergelijken is met een bestuur dat uit drie personen bestaat. Weer een ander opteert voor de gedachte dat Vader, Zoon en Heilige Geest drie woorden zijn voor één God. Veelvoorkomend is de gedachte dat de Vader meer is dan de Zoon en dat de Heilige Geest een soort knecht van de Vader en de Zoon is.