Gijsbert van den Brink begint zijn brief met:

Beste Terry,

Waar brengt het ons als we een oude aarde en een geleidelijke ontwikkeling van de soorten aanvaarden? Voor mij is dit een belangrijke vraag. Want zoals je weet lijken de aanwijzingen voor een oude aarde mij zo overweldigend dat we die alleen kunnen negeren door koppig en eigenwijs te zijn, en dat zijn in principe geen christelijke deugden.

Mijn indruk is dat de situatie min of meer vergelijkbaar is geworden met die ten tijde van de verandering van het geocentrische naar het heliocentrische wereldbeeld. Die verandering, hoe revolutionair ze destijds ook was, leidde er bepaald niet toe dat alle christenen ineens vrijzinnig werden of op een hellend vlak terechtkwamen. Integendeel, ze werd uiteindelijk door alle orthodoxe christenen (noodgedwongen?) geaccepteerd. Ik weet niet wanneer de laatste christen van de onhoudbaarheid van het geocentrisch wereldbeeld overtuigd werd, maar dat moment moet ooit zijn aangebroken. Of misschien zijn er nog steeds enkelen die dit weigeren te aanvaarden, maar dan nemen we hen niet erg serieus, toch?

Voor de rest van de brief verwijs ik u naar de onderstaande link:

http://www.refdag.nl/artikel/1407631/Evolutie+verenigbaar+met+christelijke+dogmas.html

Beste Gijsbert,

Wat betreft je antwoord op mijn brief van vorige week: Psalm 104 en Job 38 bevatten slechts enkele verzen die naar gebeurtenissen in Genesis 1 verwijzen. De meerderheid van deze poëtische passages verwijst naar de al gevallen schepping. Bij aandachtige lezing blijkt dat de verzen over leeuwen die prooien eten, verwijzen naar het leven in de gevallen schepping, niet naar de scheppingsweek. In de tweede plaats ben ik met je eens dat we geen overhaaste conclusies moeten trekken. Maar creationisten hebben dat ook niet gedaan, zoals de auteurs in ”Coming to Grips with Genesis” laten zien (zie scheppingofevolutie.nl).

Elders in je brief verwijs je naar Augustinus en Warfield. Augustinus kende geen Hebreeuws of Grieks toen hij over Genesis schreef, en zijn Latijnse vertaling was bij Genesis 2:4 heel gebrekkig. Dit bracht hem tot niet al te stellige en bovendien onjuiste opvattingen over de scheppingsdagen. Warfield was voor zijn bekering tot Christus een overtuigd evolutionist en is hier nooit helemaal van losgekomen. Ik heb het meeste wat hij heeft geschreven over evolutie gelezen, maar vond daarin bijna geen exegese van de Bijbelse tekst. Dus de vraag is: Wie trekt er overhaaste conclusies?

Ten derde word ik net als jij getroost door Romeinen 8:19-25. Maar hoe kun je getroost worden als de „dienstbaarheid der verderfenis” Gods schepping vóór de val kenmerkte? Wat voor soort God zou zo’n aan het verderf onderworpen en zuchtende wereld scheppen en deze vervolgens „zeer goed” (Gen. 1:31) noemen? En zullen in de toekomstige nieuwe hemel en aarde dan ook miljoenen jaren van dood, ziekte, uitroeiing en natuurrampen voorkomen?

Vooringenomen

Wat je brief van deze week betreft: Je zegt dat voor jou de bewijzen voor een oude aarde overweldigend zijn en dat het negeren ervan een onchristelijke koppigheid verraadt. Maar ik adviseer je dringend de reactie van gekwalificeerde wetenschappers op dit „overweldigende bewijs” te bestuderen. Zie de dvd’s: ”Thousands not Billions” (over de radiokoolstofdatering), ”Distant Starlight: Not a Problem for a Young Universe” en ”Rock Strata, Fossils and the Flood”. We negeren de ‘bewijzen’ niet op een koppige manier, maar weerleggen ze als vooringenomen en foutief.

De kwestie van het geocentrisme valt onmogelijk in een paar woorden te bespreken. Maar de verzen die gebruikt worden om te verdedigen dat de zon om de aarde draait, zijn afkomst uit poëtische Schriftpassages, waar niet-letterlijke taal gangbaar is. Ze beschrijven de wereld zoals wij die waarnemen, net zoals ook een evolutionair kosmoloog het vandaag de dag gewoon zal hebben over ”zonsopkomst” en ”zonsondergang”. De Bijbel biedt nergens een uitgebreide beschrijving van de structuur van het heelal of het zonnestelsel. Het Bijbelse onderwijs over de schepping, de zondvloed en de ouderdom van de aarde staat daarentegen in historische passages en is uitgebreid en duidelijk.

Je vraagt of het hele bouwwerk van het christelijk geloof ineenstort wanneer we evolutie aanvaarden? Wat jou betreft niet, en om dit te onderbouwen citeer je een paar christelijke leiders en geloofsbelijdenissen, en niet de Schrift. De geloofsbelijdenissen werden echter geschreven toen de leeftijd van de aarde geen issue was. Maar de latere Westminster Confession en andere belijdenissen zijn expliciet over een letterlijke schepping van zes dagen.

Ik heb veel gelezen van wat de voormannen die je aanhaalt over het onderwerp evolutie hebben geschreven. Niemand van hen is op dit punt uitgebreid. Ze geven blijk van weinig of geen bekendheid met creationistische literatuur en weerleggen de door mij gebruikte Bijbelse argumenten geenszins. Ze lijken de werking van de dateringsmethoden niet te begrijpen. Vaak ook verwarren ze natuurlijke selectie met evolutie, terwijl het tegengestelde ideeën zijn (zie de dvd’s ”Had Darwin gelijk?” en ”Van Kikker naar Prins”).

Ondergraven

Laat ik het duidelijk zeggen: een mens hoeft niet te geloven in een jonge aarde om behouden te worden. We worden behouden door geloof in Jezus’ dood en opstanding. Maar mijn motivatie om te spreken over schepping is, dat wanneer we evolutie en miljoenen jaren aanvaarden, de Bijbelse leer van zonde en daarmee de leer van de verzoening ernstig wordt ondergraven en het karakter van God aangetast.

Daarnaast laat zorgvuldige exegese zien dat Gods Woord (Oude én Nieuwe Testament) een schepping in zes dagen onderwijst, een paar duizend jaar geleden. Noch evolutie, noch miljoenen jaren zijn met de Bijbel te rijmen. Wat Gods Woord onderwijst is doorslaggevend en gezaghebbend (Jes. 8:20, Jes. 66:1,2). Ben je bereid Genesis 1 tot en met 11 en de creationistische exegese ervan zorgvuldig te bestuderen? Het boek ”Coming to Grips with Genesis” vormt daarvoor een goed begin.

Terry

De auteur is spreker, schrijver en onderzoeker voor Answers in Genesis in Petersburg, Kentucky