God een plaats geven binnen de wiskunde is erg moeilijk voor docenten, meent wiskundedocent Ab van der Roest. „Natuurkunde- en biologie­docenten hebben het maar makkelijk; zij werken rechtstreeks vanuit de door God geschapen wereld. Maar je kunt als christen niet anders rekenen dan een niet-christen.”

Toch zijn wiskunde en geloof onlosmakelijk met elkaar verbonden, meent de docent wiskunde van het Ichthus College in Veenendaal. Woensdag denkt hij samen met collega’s en wiskundigen na over dit onderwerp op het symposium ”Wiskunde en geloof” dat hij op de school organiseert.

Historisch gezien is wiskunde eigenlijk een hulpwetenschap. „Er waren sterrenkundigen, natuurkundigen en filosofen die daarnaast ook aan wiskunde deden. Ze onderzochten de schepping en ontwikkelden daar­-bij een stuk gereedschap dat nu wiskunde heet. Je kunt het vergelijken met een timmerman en zijn zaag. Aan het gereedschap zelf is weinig christelijks te ontdekken; de timmerman is verantwoordelijk. Datzelfde geldt voor een wiskundige.”

Voorbeelden van christenwetenschappers zijn Kepler, Newton en Pascal. „Zij werkten vanuit het besef dat God Schepper is van hemel en aarde. Ze wilden God loven door hun werk.” Ook al lijkt wiskunde vandaag de dag een zelfstandig vak, toch heeft hij dezelfde basis als vroeger: de geschapen werkelijkheid.

De schepping zit vol wetmatigheden die zich volgens Van der Roest prima laten beschrijven met wiskundige formules. „De periodieke beweging van zon en maan laat zich vangen in een wiskundig model, evenals de voorspelbaarheid van zons- en maansverduisteringen. De regelmaat van eb en vloed valt te beschrijven met een sinusfunctie.”

Het begrip ”bewijs” verschilt in de wiskunde totaal van het ”bewijs” in bijvoorbeeld de natuurkunde. Wiskundigen redeneren volgens de wetten van de logica, natuurkundigen bewijzen iets door experimenten uit te voeren. De wiskunde is opgebouwd uit een aantal axioma’s. Van der Roest: „Dat zijn vanzelfsprekendheden die niet te bewijzen zijn. Een voorbeeld is het feit dat door twee verschillende punten precies één rechte lijn gaat.” Door die vanzelfsprekendheden lijkt wiskunde een vak vol zekerheden, zegt de docent. Lijkt, want er blijft sprake van vermoedens, die soms pas na eeuwen worden bewezen.

Verwondering

Invalshoeken van het symposium in Veenendaal zijn filosofie en geschiedenis, uitgewerkt door M. D. Stafleu, gepensioneerd docent natuurkunde en auteur in de Christelijke Wijsgerige Reeks, en T. Koetsier, als universitair hoofddocent wiskunde verbonden aan de VU in Amsterdam. Een volgende keer wil de enthousiaste docent graag dieper ingaan op een specifiek onderdeel van de wiskunde. „Meetkunde bijvoorbeeld, of statistiek. Afhankelijk van wat collega’s willen.”

De organisator hoopt dat het symposium wiskundeleraren een steuntje in de rug geeft. „Menig collega maakt gebruik van invalshoeken waar een ander niet van weet. Door het symposium en de website ”wiskunde en geloof” hoop ik krachten te kunnen bundelen. Wiskunde als zelfstandig vak is mooi, maar tegen de achtergrond van de schepping wordt het nog veel mooier.”

Daarnaast wil Van der Roest les­materiaal ontwikkelen. Daarin zou de samenhang tussen (bèta)vakken tot uiting moeten komen, gekoppeld aan de verwondering over de schepping. Wiskunde in de Bijbel moet daarin zeker een plaats krijgen. Aanknopingspunten genoeg: meetkundige voorwerpen als de ark van Noach, de tabernakel en de tempel zijn nauwkeurig beschreven.

Voor de rest van dit artikel zie de onderstaande link:

http://www.refdag.nl/artikel/1405415/Wiskunde+bezien+tegen+achtergrond+van+schepping.html